Eigenzinnige leerlingen

Terwijl ik een leerling extra uitleg geef over driehoeken, levert een andere leerling haar gemaakte toets in bij mijn collega. Hij begint direct met nakijken. Aan het tempo waarmee hij krullen zet, kan ik zien dat de toets goed gemaakt is. Bij de laatste vraag begint hij echter moeilijk te kijken. Als hij na een korte blik opzij ziet dat ik geen tijd heb om deelgenoot te worden van zijn emoties roept hij de leerling weer bij zich. Verder lezen →

De eerste schoolweek

Op de eerste schooldag van het jaar is het overduidelijk welke leerlingen enkele weken geleden nog op de basisschool zaten. De ouderejaars wisselen vrolijkheid vanwege het terugzien van klasgenoten af met deels gespeelde frustratie omdat ze weer naar school moeten. De meeste eerstejaars leerlingen zijn een kop kleiner dan de rest, maar ze ogen vanwege een gezonde portie spanning wel twee koppen kleiner. Met grote ogen en wantrouwende blikken verplaatsen ze voorzichtig door de school. Verder lezen →

Een docent in de dop

“Meneer, mag ik een stift om op het bord te schrijven?” Meestal komt deze vraag van een leerling die uit verveling wat onzinnigs wil tekenen, maar in dit geval gaat een medeleerling de stelling van Pythagoras uitgelegd krijgen. Zonder wat te zeggen overhandig ik de stift en neem op gepaste afstand plaats. Ik ga half zitten nakijken en half zitten meeluisteren. Op die manier kan ik bijspringen zo gauw de uitleg verkeerd gaat of vastloopt. Verder lezen →

Twee weten meer dan één

Als ik de werkruimte inloop, zie ik Frank en Dennis onderuitgezakt op de bank zitten. Ik heb hun toets toevallig net nagekeken en probeer ze uit hun passieve houding te halen. “Werk aan de winkel, mannen. Jullie hebben de toets goed gemaakt, maar jullie hebben allebei nog een leerdoel niet behaald.” Ze staan op van de bank, nemen de toets van me aan en zoeken een plekje aan een tafel. Verder lezen →